Fibromyalgie en de overgang waarin je lichaam een yogastudio is geworden. En dan bedoel ik niet zo’n leren ruimte met rustgevende klankschalen en wierook. Neet het is een rommelige, overvolle klas waarin al je innerlijke delen tegelijk op de mat liggen zonder duidelijke docent en zonder duidelijke instructies. Laat staan een heerlijke eindontspanning.

Voorin zit de innerlijke vechter in een veel te diepe ‘Warrior pose’, spieren gespannen en altijd paraat. Achterin ligt de chronische vermoeide hoedster al vanaf het begin in ‘savasana’ en eerlijk, het komt niet eens in haar op om op te staan.

De ‘hormonale hogepriesteres’ komt veel te laat binnen met glinsterende ogen en rode wangen en begint direct in een ‘vurige breath of life’, waardoor iedereen begint te zweten en dan vooral jij.

Ondertussen probeert de ‘pleaser’ in jou vriendelijk te glimlachen naar de buitenwereld terwijl de ‘hooggevoelige visser’ alle prikkels in de ruimte opvist alsof haar hengels permanent uitstaan.

En jij? Jij probeert de ‘teacher’ van je eigen yogaklas te zijn, maar je bent vergeten dat je zenuwstelsel de muziek op shuffle heeft gezet en je brein is de sequentie compleet kwijt geraakt.

Ergens probeert je innerlijke ‘zelfzorger’ nog een kussen onder je knieën en je hoofd te schuiven en je eraan te herinneren dat je ook gewoon mag rusten. Alleen de rest van je systeem is druk in gesprek met een oververhitte ‘hypothalamus’ en een vage pijn in je linker heup.

Kortom, welkom in de innerlijke yogaklas van de vrouwzijn met fibromyalgie en de overgang. Geen vast volgorde, geen kalme ademhaling. Het is een dans tussen overleven en thuiskomen met jezelf als gids en het zenuwstelsel als leerling die af en toe in een hoekje zit te huilen.

En het venijn zit hem niet alleen in de symptomen, maar in het feit dat het zo wisselend is. Vandaag kun je nog prima een ronde wandelen, een mooi en diepgaand gesprek voeren en een uitgebalanceerde maaltijd bereiden. Morgen kun je je voelen alsof je door een mentaal moeras loopt, benen van lood, je hoofd voelt als pudding en je concentratie heeft besloten om vakantie te vieren op Ibiza.

Dat maakt het ook zo lastig om aan anderen uit te leggen wat je voelt en hoe je hiermee dagelijks wordt geconfronteerd. Opmerkingen als, ‘maar je kon gisteren toch gewoon…. of, ach even een nachtje goed slapen en dan …..
Ja gisteren kon ik inderdaad ….. maar mijn systeem is geen kalender. Het is onvoorspelbaar, net zoals het weer.

Stress is als de aansteker onder alles. Het vlammetje onder die sluimerende pijn. Het verdubbelt je klachten, maakt je spieren strammer, je darmen gevoeliger, je slaap oppervlakkiger en onrustiger en je hoofd voller en dus drukker. Het is alsof je lichaam zegt, zo nu gaan we alles in de overlevingsstand zetten. Je adem wordt oppervlakkiger, je hartslag sneller en je zenuwstelsel wordt hyperalert als het dat nog niet was. Dat is namelijk wat er werkelijk speelt. Je centrale zenuwstelsel, dat mooie en prachtige systeem wil jou beschermen maar staat al jaren op scherp. Een takje dat breekt in het bos voelt voor jouw brein alsof er een heel bos met bomen omwaait die jij probeert te ontwijken. Een volle agenda voelt alsof je een sprintje trekt door een mijnenveld en een kritische opmerking landt als een dolk tussen je schouderbladen. Bij fibromyalgie (en vaak ook bij cvs) reageert het brein anders op pijn. Prikkels worden opgeblazen, afgeschoten, versterkt en uitvergroot alsof er om de minuut ergens naast jou een brandalarm afgaat. Niet omdat jij je aanstelt maar omdat je brein letterlijk verstoord werkt. Een klein signaal wordt een megafoon.

Je zenuwstelsel kent drie standen: veilig verbonden, vechten/vluchten en bevriezen/instorten.
Bij fibromyalgie is het alsof die onderste twee standen per ongeluk permanent zijn aangezet.
Het gevolg is:
je raakt sneller uitgeput
Je voelt pijn eerder en heviger
Je hebt minder draagkracht bij veranderingen of drukte
Je hertel duurt langer dan bij anderen

Dat wil niet zeggen dat je machteloos bent. Sterker nog, je kunt je zenuwstelsel leren kennen als een dier wat je mag temmen.
Geen strenge dressuur. Wel met aandacht, adem, rust, liefde, voeding, beweging en diepe zachtheid en liefde voor jezelf.

Je hebt geen mensen nodig die zeggen: ‘kom op, nog even doorbijten’.
Je hebt mensen nodig die zeggen: ‘rust maar even, ik ben er nog als je terugkomt, of kan ik iets voor je doen, het is oke om even te stoppen en je hoeft niet vol te houden.’
En je hebt vooral jezelf nodig in al jouw zachtheid. Niet om sterker te worden maar om eerlijk te mogen zijn over wat jij aankunt.

Want weet je? Je hoeft het niet telkens aan iedereen uit te leggen.
Je mag gewoon zeggen:
‘Mijn lichaam werkt anders dan jouw lichaam. Soms kan ik veel aan en soms minder. Ik voel het wel aan mijn lichaam en dat is genoeg.’

Je hoeft geen hele powerpoint presentatie te houden over je binnenwereld voor elke collega of vriendin.

Laat dit verhaal het maar voor je doen.

We zien je, jij die:
Tussen de flair-ups door zoveel zachtheid voor anderen hebt
Je werk doet met hart en ziel, zelf als je lichaam en hoofd moe zijn
Creatieve oplossingen bedenkt om je dag te dragen
Flexibel bent, niet omdat je lijf dat altijd toelaat maar omdat je geest zo krachtig is
Je energie verdeelt zoals een dirigent met een fragiel orkest
Tijd nodig hebt en ook iet bijzonders brengt waar je ook komt

Je bent niet zwak. Je bent afgestemd.
Je bent niet lastig. Je bent gevoelig en wijs.
Je ben geen last. Je bent een leermeester op jouw tempo in voelen, in leven met aandacht en bewustzijn.

Structuur in je dagen als een bedding voor je lijf
Meditatie, ademhaling, zachte bewegingen (chi, rustige yoga en geen crossfiets 😉
Gezonde voeding die je lichaam geruststelt
Grenzen als liefdevolle en zachte omhelzingen van jezelf
Creativiteit, zingeving, verbinding (op jouw voorwaarden)
Werk dat je mag afstemmen op wat je wel kunt (en jij kunt namelijk heel veel binnen jouw mogelijkheden)
En hulp vragen, werken aan je trauma’s, je blokkades, niet helpende overtuigingen.

Geef dit schrijven aan je werkgever, je vriendin, je collega, je partner. Niet als excuus maar als uitleg zonder uitputting.

Je hoeft niet op alles te reageren.
Je mag ook gewoon zijn. In je lichaam, in jouw waarheid en in je zachtheid.

Je leeft niet trager.
Je leeft bewuster.
En dat lief mens ….
Is een gave.

Voel je dat dit over jou gaat en wil je niet langer alleen worstelen? In mijn praktijk help ik je met liefde om weer thuis te komen in je lichaam, je zenuwstelsel te reguleren en je leven in te richten op een manier die wél past bij jouw ritme, gevoeligheid en kracht.