Ken je dat moment nog? Je kijkt om je heen en ineens lijkt alles wat je vroeger geweldig vond, kinderachtig en gênant. Dat overkwam mij ook. Mijn slaapkamer, ooit mijn trots, met Donald Duck en zijn vrienden geschilderd op de muur, was plots het epicentrum van mijn schaamte. Ik vond het eigenlijk nog wel schattig en ergens hield ik er ook van, maar mijn vriendinnen hadden daar een andere mening over. “Hoe kun je nu Donald Duck op je muur hebben, je bent toch geen kleuter meer?” vroegen ze, lachend. En ja, je weet het, in die tijd wil je maar één ding: erbij horen. Alles om maar niet buiten de boot te vallen.

En dus lachte ik mee, verzon ik excuses en voelde mijn gezicht branden van schaamte. Ik kreeg zelfs die buikkramp, weet je wel, die pijnlijke knoop die je vertelt dat je jezelf moet veranderen om niet afgewezen te worden, niet buiten de boot te vallen of je het vreemde eendje te voelen. Het voelde voor mij alsof ik geen keus had. Dus begon ik, zoals zoveel pubers doen. Ik veranderde mijn gedrag, deed dingen om erbij te horen, zelfs als het niet echt was wie ik diep vanbinnen was. Maar diep vanbinnen wist ik ook (althans dat dacht ik) dat wanneer ik er niet bij hoorde ik op deze manier niet zou overleven en buiten de boot zou vallen. Het voelde alsof ik steeds meer van mijzelf aan het verwijderen was om ik mij zo goed kan aanpassen en pleasen. Ik was niet meer mezelf was, maar een kameleon, steeds veranderend om de goedkeuring van anderen te verdienen.

Donald en zijn vrienden moesten weg. Mijn ouders zagen het niet zitten of hadden geen tijd om de kamer opnieuw te schilderen, maar mijn opstandige puberhart had er geen geduld voor. Het moest nú gebeuren! Ik had niets met logica of planning te maken; mijn emoties riepen en ik moest gehoorzamen van mijzelf. (Oh, de puberteit, waar het leven altijd nu of nooit is.) Wat ik toen niet wist, is dat die drive om dingen direct te veranderen me later zou helpen in mijn creatieve leven. De puberteit is niet alleen chaos, het is ook een moment waarop je leert wie je bent en wat je echt wilt. Maar daarvoor moet je door de storm van je eigen emoties navigeren.

Toen mijn ouders niet meteen handelden, besloot ik het heft in eigen handen te nemen. De Donald Duck werd vervangen door een muur vol posters van mijn nieuwe helden. Michael Jackson, Madonna, Prince, Lenny Kravitz, en Johnny Depp namen de plek in van mijn oude kinderhelden. Mijn kamer veranderde van een kinderparadijs in een echt puberhol, en hoewel mijn ouders er gek van werden, voelde ik me wel gezien door mijn vriendinnen. Zij vonden het geweldig, en dat was voor mij genoeg. Het voelde als een overwinning.

Maar achter die drang om te veranderen, schuilt een diepere les. De puberteit gaat niet alleen over aanpassen aan anderen, het gaat over ontdekken wie je echt bent, los van de verwachtingen van je ouders en vrienden. Dat kan soms pijn doen, maar het is ook de fase waarin je de kracht van zelfexpressie leert kennen. Die muur vol posters was niet zomaar een puberale actie; het was mijn manier om mezelf te laten zien.

Dus, wat kun jij doen om jouw innerlijke puber, die drang naar vrijheid en zelfexpressie, weer te omarmen? Maak ruimte voor jezelf om te ontdekken wie je bent, zonder je zorgen te maken over wat anderen ervan vinden. Creëer een omgeving waarin je je veilig voelt om te spelen, te lummelen en jezelf te uiten. Begin met iets simpels zoals een vergeten hobby oppakken, iets nieuws leren, of gewoon een middagje niksen. En voel je niet schuldig! Want net als toen, heeft je innerlijke kind/puber ook nu die ruimte nodig.

Probeer bijvoorbeeld eens een creatieve activiteit: pak die oude verfkwasten weer op, maak een herfsttafel van dingen die je tijdens een boswandeling verzamelt, of zet je favoriete muziek op en zing keihard mee (ongeacht hoe vals het klinkt!). Het gaat niet om perfectie, het gaat om jezelf de vrijheid te geven te zijn wie je bent, zonder oordeel.

Het is zo belangrijk om af en toe te pauzeren, los te laten wat je denkt te moeten doen, en gewoon te genieten van het leven zoals het is. Die oude Donald Duck op mijn muur leerde me een belangrijke les: je hoeft niet altijd mee te gaan met wat anderen van je verwachten. Soms moet je je eigen weg kiezen, zelfs als dat betekent dat je op je eigen manier uit de boot valt. Maar dat betekent dat je wel dichter bij je authentieke zelf komt.

Dus, neem vandaag de tijd om te ontdekken waar jouw hart echt naar verlangt. Wat zou je doen als er geen verwachtingen waren? Laat je innerlijke creativiteit stromen en maak verbinding met die speelse, vrije kant van jezelf. Het leven gaat niet alleen over verantwoordelijkheden, deadlines en to-do-lijstjes. Het gaat ook over lachen, genieten en gewoon zijn.

Je verdient het om die vrijheid weer te voelen – net zoals je dat ooit deed toen je puber was en je muur volplakte met de gezichten van je idolen.

Wees je eigen idool in jouw leven!