Tussen loslaten en landen: waarom YinYang Breath verder gaat dan verbonden ademen

Tussen loslaten en landen: waarom YinYang Breath verder gaat dan verbonden ademen

Tussen loslaten en landen: waarom YinYang Breath verder gaat dan verbonden ademen

Je adem als poort naar wie je werkelijk bent

Psst… leg je hand even op je hart. Voel je hoe je lichaam eigenlijk al de hele tijd met je praat? Je adem vertelt dat verhaal — over alles wat je hebt vastgehouden, over de keren dat je “ja” zei terwijl iets in jou zacht “nee” fluisterde, over het verlangen om te landen, om ruimte te maken, om eindelijk weer vrij te ademen. We ademen allemaal, vanzelf en vaak gedachteloos, maar er is een moment waarop de adem meer wordt dan zuurstof; hij wordt een poort, een sleutel, een ritmische herinnering aan wie jij in wezen bent, onder de lagen van spanning, perfectionisme en oude pijn.

Verbonden ademen is de energiestroom openen

Veel mensen kennen de verbonden ademhaling. Je verbindt in- en uitademing zonder pauzes ertussen, waardoor er een gestage stroom ontstaat die vastgezette energie in beweging brengt en emoties naar de oppervlakte laat komen zodat ze kunnen worden gezien en gezuiverd. Het is krachtig werk. Je ontdekt dat je lichaam een geheugen heeft en dat elke bewuste ademteug je zenuwstelsel uitnodigt om te verzachten en te reguleren, zodat je hoofd stiller wordt en je lijf weer als kompas kan functioneren.

YinYang Breath. Waar openen en dragen samenkomen

De YinYang Breath gaat precies daar verder waar de gewone verbonden ademhaling ophoudt. Het is dezelfde vloeiende, onafgebroken ademstroom, maar dan afgestemd op het natuurlijke ritme van jouw systeem, waarin Yin en Yang elkaar afwisselen als eb en vloed. Yin nodigt je uit om te verzachten, te ontvangen en te landen in veiligheid, Yang moedigt aan om door te ademen, te openen en te dragen wat gezien wil worden. Ik begeleid je door deze golven met een verfijnde timing van tempo en intensiteit, met actuele afstemming op je lichaamstaal, met zachte aanraking en gerichte drukpunten die vastgezette patronen losweken. Met lichaamsbewuste taal die je uit je hoofd haalt en in je cellen brengt, en met een diepe energetische bedding waarin je niet alleen ontlaadt maar ook werkelijk integreert. Waar de klassieke verbonden ademhaling vooral de stroom activeert, weeft YinYang Breath er bewust polariteit en regulatie in, zodat je niet overspoelt wordt, maar gedragen wordt. Niet alleen opent maar ook weer heel en geborgen sluit, met een duidelijke intentie aan het begin en een zachte, heilige landingsplek aan het einde, waarin inzichten bezinken en je systeem opnieuw kan ordenen.

Zo voelt een sessie. Thuiskomen in slow motion

Een sessie voelt als thuiskomen in slow motion. Je start met een heldere intentie. Wat vraagt nu om ruimte, wat mag eindelijk los gelaten worden, wat wil jij wél voelen. En dan draagt de adem je, eerst voorzichtig en dan dieper, langs de plekken waar je lijf nog vasthoudt. Soms tintelt het, soms trilt er iets los, soms wellen tranen op zonder verhaal; alles is welkom, niets hoeft geforceerd.

Ik ben naast je, ik luister met mijn handen naar de plaatsen waar het weefsel spanning vertelt en waar een zachte druk of een warme hand precies die deur op een kier zet. Jij ademt, ik stem af. We volgen samen het ritme van jouw eigen levensstroom. En dan komt die stille omhelzing aan het eind — de integratie — waarin je adem vanzelf ruimer en rustiger wordt, je zenuwstelsel zucht en je ziel fluistert een paar woorden die je misschien al jaren wilde horen.

Wat het je brengt? Ruimte, zachtheid en eigen kracht

Wat het je brengt laat zich zelden vangen in bulletpoints, want het gebeurt in lagen. Eerst merk je dat je hoofd zachter klinkt, alsof iemand de ruisknop heeft gevonden en heeft teruggedraaid, en dat je lichaam letterlijk lichter aanvoelt, alsof er ruimte is gekomen tussen je ribben en je gedachten. Vervolgens merk je dat emoties die je lang hebt ingehouden niet langer als betonblokken in je borst liggen, maar als water door je heen mogen bewegen, schoon, eerlijk en bevrijdend. Je merkt dat keuzes helderder worden, dat je grenzen voelbaar worden vóórdat je ze overschrijdt, dat je lichaam je terugfluit met warmte in plaats van met pijn en dat je zachter naar jezelf kijkt en toch steviger in jezelf staat. Je zelfliefde hoeft dan niet meer ‘geoefend’ te worden, ze groeit organisch mee met je adem, wortelt in je buik en ademt mee met je hart. Je energie keert terug. Niet als een stuiterbal maar als een rustige, betrouwbare stroom die je hele dag draagt. Oude patronen, pleasegedrag, controle, jezelf kleiner maken, verliezen hun greep wanneer je voelt dat het veilig is om je plek in te nemen. Niet omdat je het bedacht hebt, maar omdat je lichaam het nu weet.

Heilig op een gewone manier. Traumasensitief en afgestemd.

Dit werk is lichaamsgericht en trauma-sensitief. Het is ook heilig op een heel gewone manier. We eren je grenzen, we bewegen mee met je tempo, we volgen het intelligente ritme van je zenuwstelsel en we laten jouw adem het laatste woord hebben. En ergens daar, tussen het loslaten en het landen, tussen het trillen en het tintelen, tussen Yin en Yang, ontmoet je die stille kern in jezelf die altijd al wist hoe ze moest ademen. Ruim, vrij, liefdevol, precies op maat voor jou.

Een zachte uitnodiging. Van prikkels & pleasen naar power & plezier

Als je voelt dat het tijd is om niet langer door te zetten maar door te ademen, als je merkt dat je lijf al een tijdje om je aandacht vraagt en je intuïtie zacht aandringt: kom! Laat je dragen door je adem, laat je ontmoeten door je eigen wijsheid en laat je verrassen door hoeveel ruimte er onder je spanning schuilgaat.

Van prikkels en pleasen naar power en plezier is geen slogan maar een richtingaanwijzer. Je lichaam kent de weg, je adem opent de deur en jij hoeft alleen binnen te stappen.

Liefs,
 Marieke

Voel jij dat het tijd is om de oude patronen los te laten en je adem en de wijsheid van je lichaam te ontmoeten? Ik begeleid vrouwen die klaar zijn om niet langer te overleven, maar te leven, in verbinding met hun lichaam, hun hart en hun waarheid. Van Prikkels & Pleasen naar Power & Plezier.

De Vier Huizen van Hechting

De Vier Huizen van Hechting

De Vier Huizen van Hechting
En hoe ze jouw innerlijk kind en jouw volwassen leven nog steeds kleuren
Onder ieder mens leeft een kind. Een klein, gevoelig deel van jou dat ooit volledig afhankelijk was van de liefde, de nabijheid en de voorspelbaarheid van je verzorgers.
Dat innerlijke kind heeft geleerd hoe veilig de wereld is door te voelen hoe veilig jij was bij hen.
Niet via woorden, maar via lichaamstaal, ademhaling, aanraking, energie.
Hechting is geen theorie. Het is iets dat zich nestelt in je lijf.
In je zenuwstelsel, in je hart en in je ademhaling.
En dat kleine kind… leeft nog steeds in jou.
In hoe jij liefhebt, in hoe je verlangt naar o.a. verbinding, in hoe jij jezelf beschermt en in hoe je vlucht.
Laten we samen kijken naar de vier huizen waarin jouw innerlijk kind misschien is opgegroeid.

Het veilige huis
Veilige hechting

“Ik mag zijn wie ik ben, en jij blijft bij me.”

Als jij bent opgegroeid met ouders/verzorgers die meestal emotioneel beschikbaar waren, warm, responsief, voorspelbaar , liefdevol,v dan kende jouw lijf iets essentieels. Namelijk rust, veiligheid en vertrouwen.
Je wist dat je emoties er mochten zijn en je leerde dat verbinding veilig was. Je kon je hechten én autonoom worden, zonder angst om verlaten te worden.

Als volwassene durf je waarschijnlijk verbindingen aan te gaan met de ander én ruimte in te nemen. Je staat stevig met beide voeten op de aarde en met een open hart. Natuurlijk zijn er triggers, maar jouw basisvertrouwen helpt je te herstellen.
Je innerlijk kind voelt zich gedragen en er is een innerlijke ouder aanwezig die zegt: “Ik ben hier. Wat je ook voelt, ik blijf.”

Het koude huis
Onveilig-vermijdende hechting (afwijzend)

“Ik moet het zelf doen.”

In een koud huis waren je ouders fysiek misschien wel aanwezig, maar emotioneel vaak afwezig.
Ze konden jouw emoties niet dragen, misschien omdat ze hun eigen pijn nooit hebben mogen voelen of omdat zij dat ook niet geleerd en ervaren hebben door hun opvoeding.
Je leerde dat het veiliger was om je gevoelens in te slikken. Om stil te zijn.
Je paste je aan, werd ‘de rustige’, ‘de sterke’, ‘de zelfstandige’ of misschien wel de ‘opstandige’.

Als volwassene kun je moeite hebben met intimiteit. Je hebt geleerd om onafhankelijk te zijn, maar diep vanbinnen hunker je naar verbinding, warmte liefde en je gedragen voelen. Je hoofd neemt het snel over van je hart waardoor je veel uit je hoofd leeft en dus alles rationaliseert (een drukke mind). Je weert mensen af of houdt ze op gepaste afstand om maar niet gekwetst te worden.
Je innerlijk kind voelt zich vaak alleen. Het heeft jou als volwassene nodig om weer te leren voelen, de verbinding met je hart weer aan te gaan: je hoeft het niet alleen te doen. Jij mág ontvangen. Jij mag leunen.

Oefening: Leg je hand op je hart en zeg zachtjes tegen jezelf: “Ik ben er nu wél. Je hoeft niet meer zo hard te zijn.”

Het huis met een knipperende kachel
Onveilig-angstige hechting (ambivalent)

“Wanneer valt het weer weg?”

In dit huis was het soms warm, soms ijskoud. Ouders die de ene dag liefdevol en dichtbij waren, maar de andere dag overstuur, afwezig en/of onvoorspelbaar waren.
Je werd hyperalert: continu scannen op signalen van je ouders/opvoeders. Wat is vandaag hun stemming? Is het veilig of is het onveilig, mag ik er zijn zoals ik ben?

Als volwassene herken je misschien verlatingsangst of bindingsangst. Je kunt intens verlangen naar nabijheid, maar zodra het te dichtbij komt slaat je systeem op tilt, gaan alle alarmbellen af. Je zoekt geruststelling, verlangt naar geruststelling, maar vertrouwt het niet.
Je innerlijk kind leeft met een knoop in de maag en het wacht op het moment dat de warmte weer verdwijnt. Jij mag leren dat stabiliteit niet saai is, maar veilig, warm, rustig en verbindend.

Oefening: Visualiseer dagelijks een kachel in je hart die zachtjes brandt, constant. Herinner jezelf: “Ik ben nu mijn eigen constante vuur.”

Het huis op drijfzand
Gedesorganiseerde hechting (angstig-vermijdend)

“Jij was mijn veilige plek én mijn gevaar.”

Misschien zijn jouw ouders degene geweest die je nodig had voor veiligheid, maar ook degenen voor wie je bang was zowel emotioneel als fysiek.
Ze waren de bron van liefde én van pijn en dat geeft diepe verwarring in je systeem (zenuwstelsel).
Je wist niet of je naar binnen kon, of beter kon vluchten en wegrennen.

Als volwassene kun je worstelen met intense innerlijke tegenstrijdigheden. Je verlangt naar liefde, maar zodra die liefde dichtbij komt, voel je angst of paniek. Je kunt explosief reageren of zelfs dissociëren. Je lijf is vaak gespannen of verdoofd en je gevoelens zijn verwarrend.
Je innerlijk kind voelt zich verscheurd.
Wat het nodig heeft, is een zachte en warme bedding waar het niets hoeft te begrijpen en mag leren voelen. Waar het er gewoon mag zijn met alles wat er is. Een plek waar jij, als volwassen deel, zegt: “Ik weet dat het verwarrend was. Maar ik ben er nu. Jij bent veilig bij mij.”

Oefening: Ga liggen met je handen op je buik en hart. Adem langzaam in. Stel je voor dat je in een huis ligt waarvan de vloer stevig is. Herhaal: “Ik ben hier. De grond draagt mij.”

Wat hechting je vertelt over jou, en wat je ermee kunt

Hechting is niet iets wat je “hebt” of “niet hebt”.

Het is een blauwdruk.
Een startpunt. Geen eindbestemming.
En het goede nieuws? Wat ooit gebouwd is in jouw zenuwstelsel (facia), kan ook worden herschreven.
Lagen van liefde kunnen opnieuw worden gelegd en gevoeld. Je kunt een innerlijk huis bouwen dat stevig is, warm, voorspelbaar en helemaal eigen is.

Jouw innerlijk kind leeft nog in jou.
Het laat zich zien in hoe je relaties aangaat. Hoe je reageert als je je afgewezen voelt.
In je patronen van pleasegedrag, controle, emotionele terugtrekking. In bindings- of verlatingsangst.

Maar je bent niet meer het kind dat afhankelijk is van zijn ouders/verzorgers.
Je bent nu een volwassene.
Een volwassene die mag leren hoe ze haar eigen innerlijke ouder wordt.
Die zacht kan zijn voor haarzelf.
Die kan zeggen: “Ik zie je, ik hoor je, ik blijf bij je – ook als het stormt.”

Tot slot

Hechting is geen etiket. Het is een uitnodiging tot bewustwording.
Een liefdevolle uitnodiging om thuis te komen.
In jezelf, in je lichaam en in het nu.

En misschien is dat wel de grootste heling van allemaal:
dat jij vandaag, als volwassen vrouw, kiest om te blijven bij jezelf.
Wat er ook voelbaar is.

Liefs,
 Marieke

Voel jij dat het tijd is om de oude patronen los te laten en je innerlijke kind een veilige plek te geven? Ik begeleid vrouwen die klaar zijn om niet langer te overleven, maar te leven, in verbinding met hun lichaam, hun hart en hun waarheid. Van Prikkels & Pleasen naar Power & Plezier.

Wanneer de liefde schuurt, is het je innerlijke kind dat fluistert

Wanneer de liefde schuurt, is het je innerlijke kind dat fluistert

Wanneer de liefde schuurt, is het je innerlijke kind dat fluistert
“Ik ben gewoon niet gemaakt voor relaties.” Ik hoor mezelf het zeggen, soms lachend, soms schamper, soms alsof het me niet raakt — maar ergens, diep vanbinnen, doet het iets. Want onder dat zogenaamd luchtige zinnetje leeft een verlangen dat zelden helemaal woorden krijgt. Een verlangen naar oprechte verbinding. Naar kunnen leunen. Naar iemand die niet wegrent als het even stormt vanbinnen. Iemand die naast me komt zitten — of ik nu dansend door het leven ga of hangend aan de bar met een glas wijn in mijn hand, peinzend over de liefde, de dood, en de sterren.
Mijn leven is rijk en gelaagd, intens en intuïtief, met spirituele diepgang én nuchtere lichtheid.
Maar ja, dat maakt het ook ‘ingewikkeld’. Of liever gezegd: ik maak het ingewikkeld. Omdat ik geleerd heb dat de ander mij waarschijnlijk toch niet écht zal begrijpen. Omdat ik mezelf al afwijs voordat de ander dat kan doen. En dus hou ik afstand. Een muur hier, een grap daar. Tranen? Die laat ik alleen stromen als niemand kijkt. Hulp vragen? Niet in mijn woordenboek. Alles in mij is getraind op zelf doen, op overleven, op doorgaan.
Maar dat is niet wie ik wíl zijn.
Dat is het stemmetje van mijn innerlijke meisje. Een meisje dat zo graag gezien wilde worden, maar niet leerde hoe. Een meisje dat feilloos aanvoelde wat er bij haar ouders speelde, maar zelf te weinig werd opgevangen. Haar ouders waren er wel, maar emotioneel vaak niet beschikbaar. De sfeer koud, de liefde onuitgesproken. En dat meisje leerde: als ik voel, als ik huil, als ik iets nodig heb… dan sta ik alleen. Dus werd ik goed in afstand houden. In vluchten in mijn hoofd. In vluchten in zorgdragen voor de ander. Ik werd die sterke vrouw — de queen van het regelen, van het weten, van het geven. En toch. Toch knaagt het. Want dat kleine meisje leeft nog in mij. En zij verlangt. Naar die knuffel. Naar iemand die blijft, ook als zij even breekt. Naar een veilige arm waarin ze mag schuilen, zonder dat haar emoties te veel zijn.
Maar de ander heeft óók een innerlijk kind.
En zo staan we daar soms: twee volwassenen die op het eerste gezicht praten over grenzen, communicatie en toekomstbeelden, maar die in werkelijkheid twee gekwetste kinderen zijn die tegenover elkaar staan met een snik in de keel die er niet uit mag. Allebei verlangend naar verbinding. Allebei bang om afgewezen te worden. Allebei zoekend naar de woorden die het hart nog niet durft te spreken. Dat is de dynamiek van onveilig-vermijdende hechting. Herkenbaar, misschien ook voor jou. En het is geen zwakte, geen falen. Het is een uitnodiging. Een kans om te kijken. Om te leren luisteren. Niet alleen naar de ander, maar vooral naar jezelf. Naar het kleine kind in jou dat misschien al jaren wacht op erkenning. Dat eindelijk wil dat jij naast haar komt zitten en zegt: “Ik zie je. Je hoeft het niet alleen te doen.”
Verbinding vraagt niet alleen om liefde.
Het vraagt om moed. Moed om je muur te laten zakken, ook als je niet weet of de ander blijft. Moed om te zeggen wat je nodig hebt, zelfs als je stem trilt. Moed om te ademen — diep, verbonden — terwijl je lijf schreeuwt dat je moet wegrennen. De adem is daarin mijn heilig anker geworden. Een bedding waar ik telkens naar terugkeer als het te veel wordt, als ik weer de neiging voel om te vluchten. In verbonden ademhaling mag alles stromen wat jarenlang vastzat. De bevroren tranen. De ingehouden schreeuw. Het onuitgesproken verlangen. Mijn adem draagt me daar waar woorden te klein zijn geworden.
En steeds opnieuw nodig ik ook mijn innerlijke kind uit om mee te ademen.
Om te mogen bestaan. Tevoorschijn te komen, zonder oordeel. Om op mijn schoot te kruipen en te voelen: het is veilig nu. Jij mag voelen, huilen, stampen, lachen, dromen. Ik ben bij je. Want dat is heling. Niet perfectie. Niet ‘af’ zijn. Maar durven blijven. Ook in de storm. In jezelf, en in de ander. Elkaar leren zien op die diepere laag waar geen woorden meer nodig zijn, maar waar een blik, een ademhaling, een aanraking voldoende is. Van buitenaf lijkt het misschien ingewikkeld. Maar vanbinnen is het gewoon een klein meisje dat zich afvraagt: mag ik er zijn, ook als ik voel? En misschien is dit de uitnodiging. Niet om jezelf te fixen, maar om jezelf toe te laten. Niet om minder ingewikkeld te worden, maar om intiemer te worden met dat wat je ingewikkeld maakt. Want wanneer jij leert thuiskomen bij jezelf, ontstaat er ruimte. Ruimte voor zachtheid. Voor diepgang. Voor liefde. Liefde die niet gebonden is aan voorwaarden, maar stroomt van hart tot hart.
Van prikkels en pleasen naar power en plezier. Ik help overprikkelde multi-task-queens zich weer vrouw te voelen in hun lijf door middel van lichaamsgerichte therapie.
On Burning Man by Alexander Milov